EKSKLUZIVE/ JOSEPH DIOGUARDI: SHQIPËRIA DHE KOSOVA MUNDËN KOMUNIZMIN DHE SERBËT, TANI TË PUSHTUAR NGA KORRUPSIONI

Nga Kozeta Turishta

Dritare.net- Z. DioGuardi, edhe pse shqiptarët ju njohin shumë mirë, le të flasim rreth fillimit të aktiviteteve tuaja në mbështetje të shqiptarëve. Si e filluat karrierën tuaj dhe kur filloi ‘lufta’ juaj në Shtetet e Bashkuara, në mbështetje të shqiptarëve, në përgjithësi, dhe shqiptarëve të Kosovës, në veçanti?

Joseph DioGuardi- Karriera ime e parë ishte si Kontabilist i Çertifikuar Publik. Ajo filloi kur iu bashkëngjita firmës ndërkombëtare kontabiliste Arthur Anderson & Co. në vitin 1962, pasi mbarova me nderime fakultetin në Universitetin e Fordham në qytetin e New York-ut. Unë punova tek ajo firmë e mrekullueshme për 22 vite, nga ku 12 vite si partner, para se të vendosja të bëja diçka më të rëndësishme me jetën time, të konkurroja për Dhomën e Përfaqësuesve, për të përfaqësuar banorët e Qarkut të Westchester të shtetit të New York-ut. Ishte një vendim i vështirë dhe pas një fushate nxehtësisht të kontestuar, të cilën e fitova si Republikan, në një votim të ngushtë në një Qark Kongresional (zonë zgjedhore) të dominuar nga Demokratë të regjistruar, unë isha i suksesshëm duke u bërë në janar të 1985 kontabilisti i parë dhe shqiptaro-amerikani i parë, që u zgjodh në Kongresin e Amerikës.

Përderisa familja ime, nga ana e babait, kishte trashëgimi arbëreshe në Itali, nuk do të ndodhte deri në shtator të 1985, në një organizim për mbledhjen e fondeve për fushatën time të dytë kongresiste, kur shqiptarët që jetonin në Qarkun e Westchester zbuluan se familja ime flisnin shqip.  Ishte ai organizim kur babain tim, dy vite para se ai të vdiste papritmas, e dëgjuan shqiptarët duke folur në gjuhën arbëreshe/shqipe me motrën e tij të vogël, Ida. Për shkak të kësaj, shumë shqiptarë ishin këndshëm të habitur dhe erdhën të më vizitonin në shtëpinë time në Qarkun e Westchesterit si dhe në zyrën time në Washington, që të më tregonin për problemet me të cilat përballeshin familjet e tyre në ish-Jugosllavi, veçanërisht në Kosovë. Unë fillova të mësoj shumë për historinë e shqiptarëve në Evropën Juglindore dhe vendosa, pothuajse menjëherë pasi dëgjova për shtypjen e rëndë të popullit shqiptar nga qeveria e Jugosllavisë, e kontrolluar nga sllavët racistë, që ta bëj çështjen e të drejtave njerëzore dhe vetëvendosjes së shqiptarëve, një prej interesave të mia kongresiste më të rëndësishme, edhe pse unë nuk isha në Komitetin për Punë të Jashtme në Dhomën e Përfaqësuesve. (Udhëheqësit Republikanë kishin vendosur që përvoja ime unike si kontabilist përshtatej më mirë për angazhimet në komitetin për Banka & Financa dhe atij të Funksionimit të Qeverisë).

Dritare.net- Ish-Presidenti serb Milosheviç, ka thënë në televizion ndërkombëtar se ju jeni shkaktari i të gjitha problemeve mes Serbisë dhe Amerikës. Në çfarë mënyre janë munduar serbët të ndalin aktivitetet tuaja në Amerikë?

Në vitin 1987, vetëm disa vite pas zgjedhjes sime në Kongresin amerikan, Slobodan Miloshevic erdhi në pushtet si Kryetar i Republikës Serbe dhe Partisë Komuniste Jugosllave. Ishte në këtë kohë që aktivitetet armiqësore kundër popullit shqiptar eskaluan shumë, dhe unë u bëra shumë aktiv duke u munduar të organizoj një seancë dëgjimi në Kongres për të sensibilizuar Kongresin dhe popullin amerikan rreth asaj se çfarë po ndodhte me të vërtet ndaj popullit shqiptar në ish-Jugosllavi. Për shkak të miqësisë sime të mëparshme me Dante Fascellin, Kryetarin italiano-amerikan të Komitetit për Punë të Jashtme në Dhomën e Përfaqësuesve, unë ia arrita që të organizoj seancën e parë dëgjimore në Kongresin amerikan rreth shtypjes së 3.5 milion shqiptarëve në ish-Jugosllavi, veçanërisht të 2 milion shqiptarëve në Kosovë. Ishte në këtë kohë që zyrtarët nga Republika Serbe dhe nga qeveria Jugosllave filluan të ndërhyjnë në aktivitetet në Kongres, që unë po inicioja kundër trajtimit të tyre çnjerëzor ndaj popullit shqiptar të Jugosllavisë së atëhershme.

Unë ia dola që të mposht propagandën serbe që zhvillohej kundër meje dhe popullit shqiptar, sepse unë punova me kongresistë të rëndësishëm amerikanë, të cilët ishin Anëtarë të Partisë Republikane dhe asaj Demokrate, veçanërisht në fillim me Kongresistin Tom Lantos (Demokrat) i cili ishte Kryetar i Grupit për të Drejtat Njerëzore në Kongres dhe më pas me Bob Dole (Republikan), i cili ishte Udhëheqës i Pakicës (Opozitës) në Senatin Amerikan. Me ndihmën e këtyre udhëheqësve të të dy partive, që ishin udhëheqës të lartë e të respektuar, unë ia arrita që ta sfidoj Departamentin e Shtetit, që ishte duke punuar me Ambasadorin Jugosllav për ta ndaluar seancën dëgjimore në Kongres.  Duhet nënvizuar se Departamenti i Shtetit në atë kohë kishte një histori të marrëdhënieve të mira me Jugosllavinë dhe hezitonte t’i vinte këto marrëdhënie në rrezik me seanca dëgjimore dhe deklarata të cilat po publikonin shkeljet skandaloze të të drejtave njerëzore të popullit shqiptar në Jugosllavi, edhe pse këto shkelje veçse ishin demaskuar për publikun në raportet vjetore mbi vendin, që Departamenti i Shtetit kishte lëshuar.

Dritare.net- Ju jeni sponsorizues i shumë Rezolutave si dhe veprimeve të tjera mbi Kosovën në Dhomën e Përfaqësuesve dhe Senatin amerikan. Në çfarë mase këto veprime kanë ndikuar mbi politikat e jashtme të Amerikës ndaj Kosovës? Pse ishte e rëndësishme që të kishte Rezoluta, deklarata, dhe seanca dëgjimore në Kongresin amerikan? 

Pas suksesit, kundër të gjitha shanseve, që pata në organizimin e seancës së parë dëgjimore në tetor të 1987, unë ia dola që të krijoj më shumë mbështetje për popullin shqiptar duke përdorur Rezoluta të Kongresit dhe deklarata në Dhomën e Përfaqësuesve. Këto Rezoluta dhe deklarata ishin të nevojshme për njoftimin e shumë kongresistëve të tjerë dhe stafit të tyre me veprimet barbare të regjimit serbo-komunist kundër grupit të tretë më të madh etnik në ish-Jugosllavi. Në deklarimet e mia zyrtare unë i paralajmërova se mosveprimi nga ana e Kongresit do të çonte në destabilizimin serioz të Jugosllavisë dhe më pastaj të Ballkanit. Në mars të 1989, frika ime më e madhe u konfirmua kur Slobodan Miloshevici e okupoi brutalisht Kosovën me ushtri dhe i hoqi të gjithë të drejtat e Krahinës Autonome Jugosllave të Kosovës. Pasi isha larguar nga Dhoma e Përfaqësuesve në janar të 1989, në këtë kohë unë themelova Ligën Qytetare Shqiptaro-Amerikane (LQSHA) për të vazhduar agjendën time kongresiste si zëri i pavarur për popullin shqiptar 7 milionësh në shtetet e kontrolluara nga komunistët e Jugosllavisë e Shqipërisë. Meqë Miloshevici e kishte okupuar Kosovën në mars të vitit 1989 e Shqipëria ishte vend i mbyllur sikurse Korea e Veriut është sot, unë i fokusova aktivitet e para të LQSHA-së mbi të drejtat njerëzore dhe vetëvendosjen e popullit shqiptar në Jugosllavi.

Një prej veprimeve më të rëndësishme, si Kryetar i LQSHA-së, ishte udhëtimi im për në Beograd në nëntor të 1989 për ta sfiduar okupimin brutal ushtarak të Kosovës nga Slobodan Miloshevici. Më pas, unë shkova për ta vizituar Ambasadorin Amerikan në Serbi, Warren Zimmerman, për t’ia dhënë atij një letër të nënshkruar nga Tom Lantos dhe Bob Dole, e cila thoshte se ata donin që unë të shkoja në Kosovë në një mision fakt-mbledhës. Ambasadori Zimmerman nuk ishte i lumtur për këtë, mirëpo ai nuk mund të më ndalte për të udhëtuar për në Kosovë. Pastaj unë shkova papritmas në Qendrën Ndërkombëtare të Shtypit për t’i informuar mediat në Jugosllavi, të cilat ishin të privuara nga shumica e informacionit në lidhje me atë që unë isha duke bërë në Washington, DC. Kjo ishte shumë e vështirë për ta bërë dhe pas shumë pengesave dhe kërcënimeve me dëbim nga zyrtarët Jugosllavë tek Qendra Ndërkombëtare e Shtypit, unë vendosa që ta lë Serbinë dhe të shkoj në Kosovë, në mënyre që të fotografoja okupimin brutal ushtarak në Kosovë dhe të sillja ato fotografi tek Kongresisti Lantos, i cili ishte Amerikan hebre, që kishte shpëtuar nga Holokausti Nazist në Luftën e Dytë Botërore dhe që për shkak të këtij përjetimi do ta kuptonte personalisht e do të ndjente dhembje të thellë për shtypjen e rëndë të popullit shqiptar. Rezoluta e parë në Kongres për pavarësinë e Kosovës, H. Con. Res. 264, u propozua në Dhomën e Përfaqësuesve në janar 1992 nga Tom Lantos, përmes përpjekjeve të LQSHA-së, rezolutë e cila kishte parimin bazë se pavarësia ishte e nevojshme për të mbajtur paqen dhe stabilitetin në Evropën Juglindore.

Meqë Miloshevici kishte filluar Luftërat Ballkanike në Slloveni në 1990 (kur Sllovenia vendosi të mbante konventën e partisë së parë demokratike, në të cilën mora pjesë së bashku me Dr. Ibrahim Rugovën në janar 1990), dhe pastaj në Kroaci në vitin 1991, pasuar nga Bosnja në vitin 1993, tashmë ishte vonë për ta mbrojtur paqen dhe stabilitetin e Jugosllavisë. Kështu unë duhej të fokusoja përpjekjet lobuese të LQSHA-së për të siguruar se krahinës së Kosovës, së cilës nuk i ishte dhënë statusi i Republikës në Shtetin konfederal të Jugosllavisë për shkak të shovinizmit serb, do t’i jepej pavarësia si një shtet më vete në rast se Jugosllavia ndahej. Pasi e pamë kërdinë në Bosnje nga 1993-1995, veçanërisht masakrën në Srebrenicë, ishte e qartë për mua dhe Bordin e Ligës Qytetare se populli shqiptar i Kosovës do të ishte në rrezik të madh, ashtu siç ishin populli i Bosnjës (veçanërisht pasiqë ne kishim parë vrasjen e 200,000 civilëve të pafajshëm nga forcat ushtarake e paralimtare serbe, të përbëra nga kriminelë të rrezikshëm që ishin liruar nga burgu për të brutalizuar dhe terrorizuar popullin).

Me ndihmën e Shirley Cloyes, e cila iu bashkua LQSHA-së në vitin 1994 si publiciste, gazetare e studiuese e pavarur e marrëdhënieve ndërkombëtare, ne përshkallëzuam dhe përshpejtuam punën tonë për Kosovën në Washington. (Shirley dhe unë u martuam në vitin 1998)

joseph me bashkeshorten

Ne udhëtuam në Turqi dhe shumë vende të tjera në Evropë ku organizuam mbledhje e konferenca shtypi për të zgjuar popullin, shtypin dhe mediat e Evropës, ndaj asaj që ne shihnim se po vinte – një masakrim i popullit shqiptar në Kosovë. Kjo veprimtari ishte shumë e rëndësishme, meqenëse do ta përgatiste terrenin për bombardimin e Serbisë nga SHBA/NATO për të mbrojtur popullin shqiptar të Kosovës. (Shikoni në YouTube videon ku Milloshevici në gjykimin e tij në Tribunalin Ndërkombëtar të Hagës për Krime të Luftës në ish-Jugosllavi është duke më fajësuar mua dhe LQSHA-në për demonizimin e tij dhe të popullit serb në sytë e publikut amerikan).  Për të parë rezolutat, deklaratat dhe seancat e shumta dëgjimore që ne kemi mbajtur në Kongres, para dhe pas bombardimit të NATO-s, secili mund të vizitojë rrjedhën kohore në websitin e LQSHA-së (www.aacl.com), i cili përmban vegza të videove, fotografive, dhe materialeve të shkruara duke evidencuar kështu punën e gjerë të LQSHA-së për të shpëtuar popullin shqiptar të Kosovës.

Dritare.net- A mund ta përshkruani Kosovën atëherë dhe se si e shihni sot atë?

Për herë të parë kam shkuar në Kosovë në nëntor 1989 për të sjellë evidencë tek Kongresi dhe Departamenti i Shtetit, të shtypjes së rëndë të shqiptarëve dhe Shirley e unë kemi bërë udhëtime të shumta për në Kosovë nga viti 1996 deri më 2006. E konsideroj veten me shumë fat që i zura autoritetet serbe të papërgatitura dhe që u ktheva i paprekur në Amerikë mu para Ditës së Pavarësisë së Shqipërisë, më 28 nëntor 1989, gjë që më mundësoi të flas kundër Miloshevicit në festime të ndryshme për nder të “Ditës së Flamurit” në rrethinën metropolitane të New York-ut. Megjithatë, pavarësisht nga rreziku, kur Enver Hadri, një aktivist shqiptar në Belgjikë, u vra nga policia sekrete serbe “UDBA” në shkurt të 1990, unë vendosa të udhëtoj për në Belgjikë për të marr pjesë në varrimin e tij, (Për shkak të kërcënimeve anonime për të më frikësuar mua, meqë kisha bërë përpjekje për të publikuar punën që kishte bërë Enver Hadri, që të nxjerr në shesh rolin e policisë sekrete serbe (UDBA) në vrasjen e 34 shqiptarëve gjatë okupimit që filloi në mars të 1989, unë duhej të vishja jelek anti-plumb në mënyrë që të shkoja në varrimin e tij bashkë me gruan dhe djalin e tij, për të bërë protesta para Misionit Jugosllav atje, dhe për të shkuar në Gjenevë që të dorëzoja tek Raportuesi Special i Kombeve të Bashkuara mbi të Drejtat e Njeriut listën e 34 shqiptarëve të vrarë, gjë të cilën Enver Hadri u mundua ta bënte para se të vdiste).

Në vitin 1989 Kosova ishte vend shumë i rrezikshëm për njerëzit të shpreheshin të lirë, dhe shihej qartë se ajo ishte një nga vendet më të pazhvilluara prej të gjitha gjashtë republikave dhe dy krahinave autonome në ish-Jugosllavi. Për shkak të punës së LQSHA-së me Kongresin amerikan, Presidenti George W. Bush e shpalli Kosovën shtet të pavarur me 17 shkurt 2008 dhe që atëherë mbi 100 vende të botës e kanë njohur pavarësinë e Kosovës. Megjithatë, Serbia vazhdon të luajë një rol shqetësues duke u përpjekur të minojë stabilitetin politik dhe ekonomik të Kosovës, i cili ende është shumë i brishtë si shtet në zhvillim e sipër në Evropën Juglindore.  Papunësia e madhe, sidomos mes të rinjve në Kosovë, vazhdon të jetë shumë shqetësuese dhe problem i madh i pazgjidhur. Problemi kryesor me të cilin Kosova përballet sot është paqëndrueshmëria e brendshme politike që ka lejuar korrupsionin të lulëzojë në të gjitha nivelet e qeverisë. Gjithashtu, shqetësim i madh është se Serbia dhe katër vende të mëdha Evropiane ende nuk e kanë njohur pavarësinë e Kosovës, duke krijuar një masë pasigurie, e cila e parandalon Kosovën që të arrijë potencialin e plotë të saj si shtet i pavarur e sovran. Kjo pasiguri po bllokon investimet e jashtme, duke çuar edhe në më shumë korrupsion politik i cili po e ngulfat potencialin për demokraci të vërtetë dhe zhvillim ekonomik në Kosovë.

Dritare.net- Si ndodhi që lobi hebre u rreshtua në anën e lobit shqiptar në emër të Shqipërisë dhe Kosovës?

Për shkak të fotografive shumë shqetësuese që i kisha sjellë nga Kosova Kongresistit Tom Lantos në vitin 1989, ai vendosi se kishte ardhur koha që të shihte për vete se çka po ndodhte aje dhe të dërgonte një sinjal të fuqishëm diktatorit komunist serb, Slobodand Miloshevic, se Shtetet e Bashkuara po i vështronin veprimet e tij kundër popullit shqiptar të Kosovës. Dhe meqë diktatori komunist i shtetit fqinj, Shqipërisë, Presidenti Ramiz Alia, më kishte ftuar për vizitë në kryeqytetin, Tiranë, kur ai dëgjoi se po shkoja në Kosovë, Kongresistin Lantos u bë kureshtar dhe më nxiti që ta pranoja ftesën vetëm nëse edhe atij i lejohej të vinte. Qeveria e Shqipërisë me hezitim u pajtua, dhe neve na u lejua që të hynim në Shqipëri nëpërmes një dere të vjetër e të braktisur afër Prizrenit, pasi ne iu ishim drejtuar turmave të mëdha të shqiptarëve në Prishtinë dhe Gjakovë.

tom lantos dhe dioguardi ne kosove

Ishte në këtë udhëtim që udhëheqësi komunist vendosi që t’i lajkatohej Lantosit si Kongresist hebre amerikan, duke i dhënë atij një dosje të trashë nga arkivat shqiptare komuniste e cila përmbante letra, copa të prera të gazetave dhe fotografi të hebrenjve të cilët shqiptarët i kishin shpëtuar gjatë Luftës së Dytë Botërore. Këto letra kurrë nuk iu kishin dorëzuar atyre shpëtimtarëve shqiptarë si dhe historitë në këto letra ishin varrosur në raftet e arkivave komuniste nga 1945 deri në maj të 1990. Dosjen që ma dha Kongresisti Tom Lantos unë e dorëzova tek Yad Vashem në Izrael. Që nga ajo kohë, 69 persona janë deklaruar “Të drejtë mes kombeve” dhe u janë dhënë nderimet më të larta që shteti i Izraelit i jep atyre të cilët shpëtuan popullin hebre nga Holokausti Nazist.

Duke e kuptuar fuqinë e lobit hebre në Amerikë dhe pasiqë isha bërë mik me shumë kongresistë hebre në Dhomën e Përfaqësuesve, unë isha në gjendje të publikoja tregimin e shpëtimit unik të hebrenjve në Shqipëri, shumë prej të cilëve kishin ardhur nga Evropa Perëndimore nëpërmjet krahinës Jugosllave të Kosovë, në Shqipëri. Kur Shirley Cloyes iu bashkua LQSHA-së në 1994, kjo u bë një prej fushave të saj të interesimit dhe ajo filloi të shkruante artikuj dhe të mbante fjalime me mua në shumë sinagoga nëpër Amerikë dhe në ngjarje hebreje në Washington, DC. Kjo ende është punë e sipër pasiqë shumë amerikanë dhe evropianë po e zbulojnë kurajën e popullit shqiptar të Kosovës dhe Shqipërisë në shpëtimin e mbi 3,000 hebrenjve duke përfshirë 200 familje hebreje që kishin jetuar në Shqipëri për shekuj të tërë, shumë prej të cilave kishin ikur nga Kryqëzata Spanjolle në shekullin e 15-të. Për më shumë informacione mbi Rolin Shpëtues të Shqiptarëve Gjatë Holokaustit Nazist, ju lutem lexoni artikullin e Shirley Cloyes DioGuardi “Mbijetesa Hebreje në Shqipëri dhe Etika e Besës” dhe shikoni fjalimin e saj tek Dita e Përkujtimit të Holokaustit te Kombet e Bashkuara më 27 Janar 2014. Për shkak të këtyre aktiviteteve, lobi hebre është bërë mbështetës i madh i popullit shqiptar të Kosovës dhe Shqipërisë.

artikulli i shirlit

Dritare.net- A mund ta përshkruani Shqipërinë pas 25 vite të demokracisë dhe si e shihni atë sot?

Populli i Shqipërisë ka përjetuar ferrin gjatë periudhës mes Luftës së Dytë Botërore dhe zgjedhjeve të para demokratike të suksesshme të cilat i përcolla për së afërmi si bashkudhëheqës i një grupi amerikan të monitorimit të zgjedhjeve në fillim të 1992. Vetëm duke lexuar për kushtet e tmerrshme të imponuara mbi shumë shqiptarë gjatë 45 viteve pas Luftës së Dytë Botërore, gjatë së cilave vendi u qeveris si kamp masiv i të burgosurve nën regjimin komunist të Enver Hoxhës dhe pasuesit të tij, dhe duke dëgjuar për kushtet e tmerrshme të burgjeve si Spaçi, çdokush mund vetëm ta imagjinojë tmerrin që përjetuan shqiptarët të cilët bënë përpjekje të çlironin vetveten dhe familjet e tyre nga diktatura komuniste 45-vjeçare.  Tani, pas 45 vitesh, kur Shqipëria është anëtare e NATO-s dhe ëndërron të bëhet anëtare e Bashkimit Evropian, është pllakosur nga korrupsioni i madh politik, i cili po e parandalon atë që të bëhet anëtare e plotë e Bashkimit Evropian dhe një vend i zhvilluar ekonomikisht që ofron punë për rininë e saj të papunë. Korrupsioni politik është përkeqësuar aq shumë saqë Bashkimi Evropian, me mbështetjen e Departamentit amerikan të Shtetit dhe Ambasadorin Amerikan në Shqipëri, janë duke e kërcënuar Shqipërinë me pasoja të rënda nëse qeveria shqiptare nuk miraton reformat e rekomanduara nga një Komision Special Evropian, përkatësisht për të reformuar drejtësinë e cila është e qartë se është e korruptuar dhe e kontrolluar nga elitat politike qeverisëse të të dyja partive politike, që konkurrojnë për pushtet e para në Shqipëri, ndërkohë që shumica e popullit vuan.

Dritare.net- Cili ishte dhe është niveli i bashkëpunimit mes shqiptarëve në Shtetet e Bashkuara?

Një prej zhgënjimeve më të mëdha gjatë punë sime 30 vjeçare, duke përfshirë këtu 4 vitet si Kongresist, mbi problemet me të cilat përballen shqiptarët është fakti se nuk ka bashkëpunim të mjaftueshëm ndërmjet shumë grupeve shqiptare të organizuara në Shtetet e Bashkuara dhe në botë. Këto organizata janë të drejtuara nga personalitete që duket se mendojnë se janë më të rëndësishëm se kauza kombëtare shqiptare, e njëjta kauzë për të cilën LQSHA-ja dhe Bordi i saj kanë punuar aq shumë që nga themelimi si lob për të gjithë shqiptarët, në vitin 1989.

Zhgënjimi më i madh ndodhi pasi ne kishim punuar aq shumë me Bordin fillestar të Drejtorëve të Ligës Qytetare Shqiptaro-Amerikane, për ta sjellë Dr. Ibrahim Rugovën dhe 12 udhëheqës të shoqërisë dhe akademikë, në Washington, në prill të 1990, të cilët mbrojtën demokracinë në Kosovë. Në atë kohë, në Kosovë, kishte vetëm një Lëvizje që thërriste për demokraci në Kosovë dhe nuk kishte parti politike nga Kosova që konkurronin për vëmendje apo fonde në Shtetet e Bashkuara. Të gjithë shqiptarët ishin të bashkuar prapa kësaj lëvizje dhe si rezultat, Liga Qytetare ishte në gjendje të mblidhte fonde të mëdha, të cilat ishin të nevojshme për të paguar hotelet, biletat e aeroplanëve, ushqimin dhe udhëtimet lokale të të gjithë delegacionit të 13 kosovarëve, të cilët ndoqën dëgjimin historik 5 orësh në Senatin amerikan, më 24 prill, si dhe darkën mikpritëse në Hotelin Sheraton të New York-ut në Manhattan, më 28 prill. Darka u ndoq nga një turmë entuziastike prej më se 2,700 shqiptaro-amerikanë të cilët ose kishin lindur në Ballkan, apo ishin pasardhës të shqiptarëve nga çdo pjesë e Ballkanit. (Kjo ndodhi vetëm pak kohë para se Kongresisti Tom Lantos dhe unë shkuam në Kosovë dhe Shqipëri në maj të 1990.)

dioguardi me ibrahim rugoven

Në më pak se pas pesë muajve të vizitës së tij të prillit në Shtetet e Bashkuara, Dr. Rugova u kthye në Manhattan për një darkë tjetër mikpritëse, këtë herë me “operatorë politikë”, si për shembull Alush Gashi nga Kosova, Ali Aliu nga Maqedonia, Cezar Jakupi nga Australia dhe të tjerë të cilët po konspironin me shokët e tyre shqiptaro-amerikanë për ta zëvendësuar Ligën Qytetare Shqiptaro-Amerikane me degë të partisë së tyre të re “LDK”, për të mbledhur fonde për qëllimet e tyre politike në Kosovë (dhe besoj, për pushtetin e tyre personal dhe glorifikim në botën shqiptare). Qëllimi i vërtetë i udhëtimit të dytë në New York, Chicago, dhe më vonë në Toronto ishte për sabotimin e LQSHA-së. Kjo ishte planifikuar paraprakisht me disa anëtarë fillestarë të Bordit të LQSHA-së (të cilët më lanë mua dhe bordin e LQSHA-së për të formuar Këshillin Kombëtar Shqiptaro-Amerikan (KKSHA) që është i diskredituar dhe jofunksional).  Këta sabotues u bindën me premtimin e parave dhe pushtetit politik personal për ta mbështetur LDK-në në vend të Ligës Qytetare Shqiptaro-Amerikane e cila rrugën më të mirë për Kosovën – derën e hapur për në Washington, DC.  Ajo “rrugë” në fund do të çonte në vendimin e NATO-s, në krye me Shtetet e Bashkuara, ta bombardonte vetë Beogradin në vitin 1999, në mënyrë që ta ndalonte diktatorin e atëhershëm serb, Slobodan Milosevic, të bënte gjenocid të masës së madhe në Kosovë, ashtu siç kishte bërë në Bosnje në vitin 1995, dhe më vonë do të çonte në Shtetet e Bashkuara me George W. Bushin si President, që të bëheshin vendi i parë që ta njihnin Kosovën si vend i pavarur më 17 shkurt, 2008. (LDK dhe shumë mbështetës të saj do ta kuptonin vetëm shumë më vonë se e gjithë kjo nuk mund të arrihej pa një lob të pavarur e të regjistruar, Ligën Qytetare Shqiptaro-Amerikane në Washington, të udhëhequr nga një ish- Kongresist amerikan me prejardhje shqiptare dhe një shkrimtare e stratege politike.)

Mirëpo tani, ka shpresë në horizont, pasiqë kam parë shumë shqiptarë të rinj të shkolluar në Shtetet e Bashkuara, Evropë dhe në të gjithë botën të cilët nuk janë të kënaqur me imazhin e keq të popullit shqiptar, i cili është promovuar nga propaganda e kundërshtarëve sllavë në Evropë, sidomos regjimi i Miloshevicit dhe pasardhësve të tij. Shumë prej këtyre të rinjve i vizitova në mars të 2016 me Shirley, në Berlin të Gjermanisë, ata janë duke u bërë shumë të zemëruar me mungesë e progresit demokratik dhe ekonomik në Kosovë dhe Shqipëri, si dhe me mungesën e mundësive ekonomike të popullsisë së re shqiptare në Maqedoni, Preshevë, Mal të Zi dhe Greqi. Ata po fillojnë të bëhen më aktivë në kërkimin e zgjidhjeve për të krijuar kushte më të mira ekonomike dhe politike në Evropën Juglindore, dhe vazhdojnë të shikojnë nga Shtetet e Bashkuara dhe shqiptaro-amerikanët për ndihmë dhe frymëzim. (Dhe, duhet të nënvizojmë këtu se, ashtu sikurse shqiptarët, populli amerikan nuk janë të kënaqur me qeverinë e tyre në Washington, dhe tani janë në mes të një prej garave më të nxehta presidenciale në kohën moderne, me ndërmarrësin e famshëm Donald Trump, ish Sekretaren e Shtetit Hillary Clinton, dhe Senatorin Bernie Sanders duke luftuar për nominimet e Partisë Republikane dhe Demokrate për të garuar më pas për President të Shteteve të Bashkuara.)

Dritare.net- Cili është mesazhi juaj për popullin shqiptar?

Dua të përfundoj duke thënë se jam shumë krenar që kam luajtur një rol si Kongresist dhe si një amerikan arbëresh për të ndihmuar popullin shqiptar në çlirimin e tij nga e kaluara e Partisë Komuniste. Sfida me të cilën përballemi tani është që t’i sjellim demokraci të plotë shqiptarëve në Kosovë, Shqipëri dhe pjesë të tjera të Evropës Juglindore. LQSHA-ja, Këshilltarja për Çështje të Ballkanit, Shirley Cloyes DioGuardi, dhe unë do të vazhdojmë të punojmë si zëra të pavarur për popullin shqiptar, sidomos në Washington dhe në kryeqytetet e Evropës. Edhe pse kemi bërë shumë punë, prapëseprapë mbeten shumë punë për t’u bërë, për të ruajtur imazhin dhe historinë, kulturën dhe gjuhët më të vjetra dhe më unike në botë sot. Dhe, le të mos harrojmë popullin e babait tim, arbëreshët e Italisë jugore, të cilët e ruajtën gjuhën shqipe për më shumë se 500 vite, përderisa turqit osmanë u munduan ta shkatërronin atë. Fatkeqësisht, politikanët e korruptuar shqiptarë që i shërbejnë vetvetes, në Shqipëri dhe Kosovë, janë duke e dëmtuar shpirtin dhe zemrën, perspektivë ekonomike dhe gjeo-politike të popullit shqiptar. Shqiptarët e Evropës Juglindore më se e meritojnë të kenë shërbyes publikë kompetent dhe të ndershëm si liderë të tyre të zgjedhur e të caktuar, pas gjithë vuajtjeve që ata kanë përballuar që nga shekulli i 15-të (gjatë okupimit osman 425-vjeçar dhe luftërat e tmerrshme të shekullit 20-të të cilat rezultuan në spastrimin etnik e diktatura brutale komuniste).

Dritare.net- Zoti DioGuardi, do ju shohim së shpejti në Shqipëri apo në Kosovë?

-Së shpejto do më shikoni me shqiptarët. Shirley dhe unë, si dhe Bordi i Ligës Qytetare Shqiptaro-Amerikane, do të jenë në Romë dhe Vatikan për shenjtërimin e heroinës dhe misionares fetare shqiptare, Nënë Tereza, më 4 shtator. Ne mezi presim që t’i bashkohemi mijëra shqiptarëve që do të vijnë nga e gjithë bota për treguar respektin e tyre të thellë për një nga figurat më të vlerësuara të shekullit të kaluar, një murgeshë e thjeshtë shqiptare, puna e mrekullueshme e së cilës dhe reputacioni i madh botëror, na ka bërë shumë krenarë të gjithë neve. Ne gjithashtu mezi presim që të vizitojmë fshatin Greci, një nga vendbanimet shqipfolëse më të vjetra në Italinë e sotme, dhe më afër Romes./dritare.net

 

VERSIONI ANGLISHT I INTERVISTËS

Dritare.net- Mr. DioGuardi, even though Albanians know you very well, let’s talk about the beginning of your activities in support of Albanians. How did you start your career, and when did your “struggle” in the United States in support of Albanians, in general, and of Kosovar Albanians, in particular, begin?

Joseph DioGuardi- My first career was as a Certified Public Accountant (CPA). It started when I joined the international accounting firm Arthur Andersen & Co. in 1962 after graduating with honors from Fordham University in New York City. I spent 22 years at that great firm, 12 years as a partner, before I decided to do something more important with my life by running for the U.S. House of Representatives to represent the people of Westchester County, New York. It was a difficult decision and, after a very hotly contested campaign which I won as a Republican in a very close vote in a Congrssional District heavily dominated by registered Democrats, I succeeded in becoming the first practicing CPA and the first Albanian American ever elected to the US Congress in January 1985.

While my family on my father’s side had an Arberesh Albanian background in Italy, it was not until September 1985, at a fundraiser for my second Congressional campaign, that Albanians who lived in Westchester County discovered that my family spoke Albanian. It was at this fundraiser that my father was overheard speaking in the Arberesh language to his younger sister, Ida, less than two years before he passed away unexpectedly.  Because of this many Albanians were pleasantly surprised and came to visit me at my home in Westchester County and at my office in Washington to tell me about the problems that their families were having in the former Yugoslavia, especially in Kosova. I began to learn a lot about the history of Albanians in Southeast Europe and decided, almost immediately after hearing about the severe repression of the Albanian people by the racist Slavic controlled government of Yugoslavia, that I would make the issue of Albanian human rights and self-determination one of my most important Congressional interests, even though I was not on the Committee for Foreign Affairs in the US Congress.  (Republican leaders decided that my unique background as a CPA was better suited to assignments on the “Banking & Finance and Government Operations committees.)

Dritare.net- Former Serb President Milosevic has said on international TV that you are the cause of all the problems that Serbia has with the United States. In what ways have the Serbs tried to stop your activities in the United States?

In 1987, only a few years after my election to the U.S. Congress, Slobodan Milosevic rose to power as the President of the Serbian Republic and of the Yugoslav Communist Party. It was at that time that hostile activities against the Albanian people greatly escalated, and I became very active in trying to get a Congressional hearing to educate the U.S. Congress and the American people about what was really going on against the Albanian people in the Former Yugoslavia.  Because of my prior friendship with the Italian-American Chairman of the House Committee on Foreign Affairs, Dante Fascell, I was able to get the first hearing in the U.S. Congress about the repression of the 3.5 million Albanians in the Former Yugoslavia, especially the 2 million in Kosova. It was at that time that officials from the Serbian Republic and the Yugoslav government began to interfere with the Congressional activities that I was initiating against their inhumane treatment of the Albanian people of Yugoslavia.

I managed to overcome the Serbian propaganda against me and the Albanian people because I worked with important U.S. Congressmen who were Members of the Republican and Democratic Parties, especially at first Congressman Tom Lantos (a Democrat) who was Chairman of the Congressional Human Rights Caucus and then Bob Dole (a Republican) who was the U.S. Senate Minority Leader.  With the bipartisan help of these respected, senior political leaders, I was able to challenge the U.S. State Department, which was working with the Yugoslav Ambassador to stop a Congressional hearing.  It should be noted that the U.S. State Department at that time had a history of good relations with the country of Yugoslavia and was reluctant to see these relations jeopardized by Congressional Hearings and floor statements that were publicizing egregious violations of human rights against the Albanian people in Yugoslavia even though these violations were already disclosed in the US State Department’s  annual “country reports” for all to see .

 Dritare.net- You are the sponsor of many Congressional Resolutions and other U.S. House and Senate actions on Kosova. How much influence did these actions have on U.S. foreign policy for Kosova? Why was it important to have Congressional Resolutions, floor statements, and hearings in the U.S. Congress?

After succeeding, against all odds, to get the first hearing in October 1987, I was able to attract much more support for the Albanian people using Congressional Resolutions and statements on the U.S. House floor.  These were needed to educate many more Congressmen and their staffs about the barbaric actions of the Serbian-Communist regime against the third largest ethnic group in the the former Yugoslavia.  I warned in my official statements that Congressional inaction would lead to a serious destabilization of the State of Yugoslavia and then the Balkans.  In March 1989, my worst fears were confirmed when Slobodan Milosevic brutally occupied Kosova militarily and took away all the rights of the Autonomous Yugoslav Province of Kosova.  Since I had left the House of Representatives in January 1989, it was at this time that I formed the Albanian American Civic League (AACL) to carry on my four-year Congressional agenda as an independent voice for the 7 million Albanian people in the Communist controlled States of Yugoslavia and Albania. Since Milosevic had occupied Kosova in March 1989, and Albania was a closed country like North Korea today, I focused the first activities of the AACL on the human rights and self-determination of the Albanian people in Yugoslavia.

One of my first significant actions as President of the AACL was to travel to Belgrade in November 1989 to challenge the brutal military occupation of Kosova by Slobodan Milosevic.  I then went to see the US ambassador to Serbia, Warren Zimmerman, to give him a letter signed by Tom Lantos and Bob Dole, stating why they wanted me to go to Kosova on a fact-finding mission.  Ambassador Zimmerman about this, but could not stop me from traveling to Kosova.  I then went to the International Press Center unexpectedly to inform the news media in Yugoslavia, which was being deprived of most of the information relating to what I was doing in Washington, DC.  This was extremely difficult to do and after much harassment and threats of expulsion by Yugoslav officials at the Center, I decided to leave and find my way to Kosova so that I could take photos of the brutal military occupation there to bring back to Congressman Lantos who, by the way, was a Jewish-American who was saved from the Nazi Holocaust in World War II and would personally understand and deeply sympathize with the severe repression of the Albanian people because of that experience. The first Congressional Resolution for the independence of Kosova, H. Con. Res. 264, was introduced in the House of Representatives by Congressman Tom Lantos in January 1992 through the efforts of the AACL, on the basis that independence was needed to keep peace and stability in southeast Europe.

Since Milosevic had started the Balkan Wars in Slovenia in 1990 (when Slovenia decided to hold its first democratic party convention which I personally attended in January 1990 with Dr. Ibrahim Rugova), and then in Croatia in 1991, and followed by Bosnia in 1993, it was already too late to preserve the peace and stability of Yugoslavia.  So I  had to focus the lobbying efforts of the AACL on making sure that the province of Kosova, which had not been given Republic status in the confederal State of Yugoslavia because of Serbian Chauvinism, would be given independence as a separate state in the event that Yugoslavia fell apart. After seeing the carnage in Bosnia from 1993-1995, especially the massacre in Srebrenica, it was obvious to me, and the Board of the Civic League that the Albanians people of  Kosova  would be in great danger as were the people of Bosnia (especially since we had witnessed over 200,000 innocent civilians being killed by the Serbian army and paramilitary forces made up of dangerous criminals released from prison to brutalize and terrorize the people).

With the help of Shirley Cloyes who had joined the AACL as an independent publisher, journalist, and international affairs scholar in 1994, we escalated  and accelerated our work for Kosova  in Washington. We also traveled to Turkey and many countries in Europe where we conducted rallies and press conferences to wake up the people, and the press and TV media of Europe, to what we saw coming–a massacre of the Albanian people in Kosova. This work was very successful since it later set the stage for the US/ NATO  bombing of Belgrade in order to protect the Albanian people of Kosova.  (See the youtube video of Milosevic blaming me and the AACL for demonizing him and the Serbian people in the minds of the American public in front of the chief judge at his trial at the International War Crimes Tribunal for the Former Yugoslavia in The Hague.)  To see the many Congressional resolutions, floor statements, and hearings that we held in the U.S. Congress before and after the NATO bombing, one should visit the timeline on the AACL’s website at www.aacl.com, which contains links to videos, photos, and written materials evidencing the AACL’s extensive work to  save the Albanian people of Kosova.

Dritare.net- Can you describe Kosova then and how you see it today?

I first went to Kosova in November 1989 in order to bring back evidence to Congress and to the U.S. State Department about the severe repression of Albanians there, and have made dozens of trips to Kosova since then. I now consider myself very fortunate to have caught the Serbian authorities off guard and to have returned to the United States unharmed just before Albanian Independence Day on November 28, 1989, which enabled me to speak out against Milosevic at several of the Albanian “Flag Day” celebrations in the New York Metropolitan Area.  Nevertheless, in spite of the danger, when Enver Hadri, an Albanian activist in Belgium, was murdered by the Serbian secret police “UDBA” in February 1990, I decided to travel to his funeral in Brussels to eulogize him. (Because of anonymous threats to intimidate me because of my effort to publicize Enver Hadri’s work to reveal the role of Serbia’s secret police (UDBA) in murdering 34 Albanians during the occupation which began in March 1989, I had to wear a bullet-proof vest to attend his funeral with his wife and son in Brussels, to conduct protests outside the Yugoslav Mission there, and to go to Geneva to deliver to the United Nation’s Special Rapporteur on Human Rights the list of the 34 Albanians who were murdered, which was what Enver Hadri was trying to do before he died).

In 1989 Kosova was a very dangerous place for people to freely express themselves, and it was clearly one of the most undeveloped of all the six republics and two autonomous provinces in the Former Yugoslavia. Because of the work of the AACL with the US Congress,  President George W. Bush declared Kosova as an independent state on February 17, 2008 and, since then, over 100 nations of the world have recognized Kosova’s independence. Nevertheless,  Serbia  continues to play a very disturbing role in trying to undermine the political and economic stability of Kosova, which is still very fragile as an emerging and developing state in Southeast Europe. Kosova’s high unemployment, particularly among its youth, continues to be very worrisome and a big unresolved issue. The main problem Kosova faces today is its internal political instability that has allowed corruption to foster at all levels of government. Also of great concern is the fact that Serbia and four other major European countries have  yet to recognize the independence of Kosova, creating levels of uncertainty that prevent Kosova from reaching its full potential as an independent and sovereign State.   This uncertainty is blocking outside investment, leading to even more political corruption which is stifling the potential for real democracy and economic development in Kosova.

Dritare.net- How did it happen that the Jewish lobby sided with the Albanian lobby on behalf of Albania and Kosova?

Because of the very disturbing photos I had brought back from Kosova to Congressman Tom Lantos in 1989, he felt that it was time for him to see for himself what was going on there, and to send a strong signal to the Serbian-Communist dictator Slobodan Milosevic that the United States was watching his actions against the Albanian people of Kosova. And, since the Communist dictator of the neighboring State of Albania, President Ramiz Alia, had extended an invitation for me to come to the capital, Tirana, when he heard that I was going to Kosova, Congressman Lantos was very intrigued by this and urged me to accept the invitation so long as he would be allowed to join me. The government of Albania reluctantly agreed, and the two of us were allowed to enter Albania through an old, abandoned gate near Prizren after we addressed massive crowds of Albanians in Prishtina and Gjakova.  (Insert link to photo of the border gate between Kosova and Albania.)  It was during this trip that the Communist leader decided to ingratiate himself with Lantos as a Jewish American Congressman by giving him a thick file from the Albanian Communist archives containing letters, newspaper clippings, and photos from Jews who were saved by Albanians in World War II.  These letters were never delivered to those Albanian rescuers, and the stories contained in these letters were buried on the shelves of the Communist archives from 1945 to May 1990.  I delivered the file given to me by Congressman Tom Lantos to Yad Vashem in Israel.  Since then, 69 individuals have been declared “Righteous Among Nations” and awarded the highest honor that the State of Israel provides to those who rescued Jewish people from the Nazi Holocaust.

Understanding the power of the Jewish lobby in America and having personally befriended many Jewish Congressman in the U.S. House of Representatives, I was able to publicize the story of the unique rescue of the Jews in Albania, many of whom had come from Western Europe through the Yugoslav province of Kosova into Albania. When Shirley Cloyes joined the AACL in 1994, this became one of her areas of great interest and she began writing articles and giving speeches along with me in many synagogues around America and at Jewish events in Washington, DC. This is still a work-in-process, as many Americans and Europeans are still discovering the courage of the Albanian people of Kosova and Albania in saving over 3,000 Jews, including 200 Jewish families that had resided in Albania for centuries, many of whom fled the Spanish Inquisition in the 15th century.  For more information on the Saving Role of Albanians during the Nazi Holocaust, please read Shirley Cloyes’ article, Jewish Survival in Albania and the Ethics of ‘Besa’ and watch her speech at the United Nations’ Holocaust Memorial Day on January 27, 2014. Because of these activities, the Jewish lobby has become extremely supportive of the Albanian people of Kosova and Albania.

Dritare.net- Can you describe Albania after 25 years of democracy and how you see it today?

The people of Albania had been through hell and back between World War II and the first successful democratic elections that I saw up close as a co-leader of a US election monitoring group in early 1992.  Just reading about the terrible conditions imposed on so many Albanian people during the 45 years after World War II during which the country was run like a massive prison camp under the Communist regime of Enver Hoxha and his successor.  And, hearing about the terrible conditions of prisons such as Spac, one can only imagine the horrors faced by the Albanian people who tried to free themselves and their families from the 45 year  Communist dictatorship.  Now, 25 years later, when Albania is a member of NATO and is aspiring to become a member of the European Union, it is plagued by much political corruption, which is preventing it from becoming a full-fledged member of the European Union and an economically-developed country that can provide jobs for its unemployed youth.  The political corruption has gotten so bad that the European Union, with the support of the U.S. State Department and its Ambassador to Albania, are threatening severe consequences if the Albanian government does not adopt the reforms that have been recommended by a Special European Commission, specifically to reform the obviously corrupt judiciary that is controlled by the ruling political elites of the two major political parties vying for power and money in Albania, while most of the people languish.

Dritare.net- What was and is the level of cooperation among Albanians in the United States?

One of the biggest disappointments I have had working on the issues affecting the Albanian people for over 30 years, including four of those years as a U.S. Congressman, is that there is not enough cooperation among the many Albanian groups that have organized in the United States and around the world. These many organizations are driven by personalities who seem to feel that they are more important than the Albanian national cause, the same national cause for which the AACL and its Board have worked so hard since its  founding as a lobby for all Albanians since 1989.

The biggest disappointment occurred after I worked so hard with the original Board of Directors of the Albanian American Civic League to bring to Washington, DC, in April 1990, Dr. Ibrahim Rugova and twelve other top civic leaders and academics who championed democracy in Kosova.  At that time, there was only a movement (“Levizia”) calling for Democracy in Kosova, and there were no political parties in Kosova competing for attention or funding in the United States.  All Albanians in the United States were unified behind this movement and, as a result, the Civic League was able to raise the large amount of money necessary to pay for the hotels, airfare, food, and local travel of the entire delegation of thirteen Kosovars, who attended the five-hour historic hearing in the US Senate on April 24 and the welcoming dinner at the New York Sheraton Hotel in Manhattan on April 28.  The latter was attended by an enthusiastic crowd of 2,700 Albanian Americans, who were either originally born in the Balkans or were descendants of Albanians from every part of the Balkans.  (This took place just before Congressman Tom Lantos and I went to Kosova and Albania in May 1990.)

Less than five months after his April visit to the United States, Dr. Rugova returned to Manhattan for another welcoming dinner, this time he came with “political  operatives” such as Alush Gashi from Kosova, Ali Aliu from Macedonia, Cezar Jakupi from Australia and others, who were conspiring with their Albanian American friends to replace the Albanian American Civic League with a branches of their new political party “LDK” to raise funds for their political goals in Kosova (and, I believe, for their personal power and glorification in the Albanian world).  The real purpose of this second trip to New York and to Chicago and later to Toronto was to sabotage the AACL. This was planned in advance with several original AACL Board members (who later left me and the AACL board to form the now defunct and discredited National Albanian American Council aka NAAC). These saboteurs were persuaded for money and promises of personal political power that they should support LDK instead of the Albanian American Civic League, which had provided the best gateway for Kosova–an open door to Washington, DC.  That “gateway” would ultimately lead to NATO’s decision, with the United States at the helm, to bomb Belgrade itself in 1999 in order to stop then Serbian dictator Slobodan Milosevic from embarking on a full-scale genocide in Kosova as he had done in Bosnia in 1995; and later it would also lead to the United States, with George W Bush as President, to be the first country to recognize Kosova as an independent nation on February 17, 2008.  (LDK and many of its supporters and others would realize only much later that none of this could have been accomplished without an independent, registered lobby, the Albanian American Civic League in Washington, led by a volunteer former US Congressman of Albanian heritage.)

But, now, there is hope on the horizon since I have witnessed many young, educated Albanians in the United States, Europe, and around the world who are not satisfied with the poor image of the Albanian people that has been promoted through propaganda of  Slavic adversaries in Europe, especially the Serbian regimes of Milosevic and his successors. These young Albanians, many of whom I visited in March 2016 with Shirley in Berlin, Germany, are becoming very upset with the lack of democratic and economic progress in Kosova and Albania, and with the lack of economic opportunities for the large and young Albanian populations of Macedonia, Presheva, Montenegro, and Greece.  They are beginning to become more active in looking for solutions to create better economic and political conditions in Southeast Europe, and continue to look to the United States  and  Albanian Americans for help and inspiration.  (And, it should be noted here that, like Albanians, the American people are also not pleased with their government in Washington, and are now in the middle of one of the most hotly contested  Presidential races in modern times, with celebrity-entrepreneur Donald Trump, former Secretary of State Hillary Clinton, and Senator Bernie Sanders fighting for the Republican and Democratic Party nominations to run for the Presidency of the United States.)

 Dritare.net- What is your message for Albanian people?

I want to conclude by saying that I am so proud to have played a role as a US Congressman and as an Arberesh-American to help the Albanian people free themselves from their Communist Party past. The challenge we face now is to bring full democracy to the Albanians in Kosova, Albania, and in other parts of Southeast Europe. The AACL, Balkan Affairs Adviser Shirley Cloyes DioGuardi, and I will continue to work as independent voices for the Albanian people, especially in Washington and the capitals of Europe. While we have done a lot, there is still much more to do to preserve the image and history of one of the oldest and most unique cultures and languages in the world today. And, let’s not forget my father’s people, the Arberesh of southern Italy, who kept the Albanian language alive for over 500 years while the Ottoman Turks tried to destroy it. Unfortunately, corrupt and self-serving Albanian politicians in Albania and Kosova are again damaging the very heart and soul (“spirti, zemera”), and future economic and geo-political prospects, of the Albanian people.  The Albanians of Southeast Europe more than deserve to have honest and competent public servants as their elected and appointed political leaders after all the suffering they have endured since the 15th century (during the 425 year Ottoman Turk occupation and, more recently the terrible wars of the 20th Century which resulted in ethnic cleansing and brutal Communist dictatorships).

 

———————————————————————

 

POSTSCRIPT—Shirley and I, and the Board of the Albanian American Civic League, will be in Rome and the Vatican for the Canonization of Albanian religious missionary and hero, Mother Teresa on September 4.  We look forward to being with so many thousands of Albanians who will come from all over the world to show their great respect for one of the most highly regarded figures of  the last century, a simple Albanian nun whose miraculous work and great worldwide reputation have made us all so proud. We are also looking forward to travel to Katundi Greci, the oldest of the Albanian speaking towns and villages in Italy today, and the closest one to Rome.  (See link to booklet on the history of the partnership between Albanians and Italians in Italy.)

Loading...