MEHDI HYSENI

Mirëpo, nuk është  shkop magjik që  “brenda natës”  t’i zgjidhë të të gjitha problemet e grumbulluara politike, ekonomike, sociale, zhvillimore, të papunësisë, të varfërisë, të emigrimit, të marrëdhënieve dhe të bashkëpunimit me shtetet fqinje, siç  është në radhë të parë Serbia, e cila, në vend se ta njihte Kosovën, kjo po lobon në tërë botën, që Kosovën ta kthejë nën kolonializmin e saj të dikurshëm (1912-1999). Me një fjalë, kjo

Marrëveshje është lehtësi dhe obligim i detyrueshëm për ata liderë politikë që e drejtojnë Kosovën. Jetësimi i saj në praktikë varet vetëm nga strategjia, kontributi dhe angazhimi konkret cilësor i institucioneve përkatëse të Qeverisë së Republikës së Kosovës, jo nga BE-ja.

Prandaj, nuk duhet të rrëmbehemi nga euforia dhe deklaratat e ndryshme pompoze sikurse “fëmija në karamele”, se “kjo marrëveshje është historike”, jo! -Do bëhet historike, vetëm atëherë, nëse finalizohet me sukses në praktikë, duke hapur “portën kryesore” të BE-së, që edhe Kosova të jetë njëra nga vendet-anëtare të saj sikurse Kroacia, Sllovenia, Bullgaria etj.

Nuk ka asnjë dilemë se arritja e Marrëveshjes së Stabilizim Asocimit të Kosovës me BE-në në Strasburg, më 27 tetor 2015, është një plus i madh politik dhe demokratik për  bashkëpunimin dhe për ndihmën konkrete të Kosovës drejt synimeve të integrimit të saj në “familjen” e BE-së, me kusht që Kosova të qeveriset, të demokratizohet dhe të zhvillohet sipas  parametrave të parashikuar  të kësaj Marrëveshjeje në përputhje me kriteret dhe me standardet e BE-së. Ndryshe, integrimni i saj në BE, do të jetë vetëm  një aspiratë dhe iluzion i shkretë.

Mirëpo, me gjithë përparësitë dhe dobitë e kësaj Marrëveshjeje në fushat  e ndryshme të shtetit të Kosovës (ekonomi, drejtësi, tregti, arsim, energjetikë, mbrojtje e  ambientit jetësor, punësim, prodhim, shitje, cilësi, eksportim dhe këmbim të prodhimeve vendore në tregjet e BE-së etj.), kjo VETIU nuk   garanton zhvillimin, përparimin dhe  përshpejtimin e integrimit të Kosovës në BE, nëse, edhe më tej, në krye të Kosovës ndodhen injorantët  politikë, nepotistët, abuzuesit, mafiozët, korrupcionistët,  mashtruesit dhe shfrytëzuesit e popullit dhe të Kosovës, të cilët  Kosovën e kanë shndërruar në plaçkë private të tyre, të grupeve të ndryshme të interesit, të klaneve, të partive, të mahallave dhe të mafive të ndryshme oligarkike.

Prandaj,  për  nënshkrimin e kësaj Marrëveshjeje nga ana e Federica Mogherinit (Përfaqësuese e Lartë e Bashkimit Evropian për Çështje të Jashme dhe për Siguri) dhe nga Isa Mustafa (kryeministër) i qeverisë së  Republikës së Kosovës, më 27 tetor 2015 në Strasburg të  Francës, hëpërhë nuk   ekziston ndonjë arsye specifike  për shfaqjen e  ndonjë  euforizmi  dhe ekzagjerimi sui generis  se gjoja se me nënshkrimin e saj,  tanimë, Kosova ka siguruar  integrimin e vet në BE. Kjo nuk qëndron, për faktin se kemi shembujt konkret të disa shteteve ballkanike, siç janë: Serbia, Shqipëria, Maqedonia, Mali i Zi   dhe BeH, të cilat qe disa vite kanë nënshkruar marrëveshjet e stabilizim asocimit me BE-në, por ende janë shumë larg nga integrimi i tyre  në kuadrin e Bashkimit Evropian(BE).

Duhet nënvizuar faktin se, ndonëse, të gjitha këto shtete të rajonit janë partenerë  disavjeçarë të BE-së (sipas MSA-së),  zhvillimi i tyre ekonomik, papunësia, varfëria, ekzodi permanent, standardi jetësor, mirëqenia, janë  katastrofike , janë në shkallën më  drastike dhe të pakrahasueshme me vendet e tjera të Bashkimit Evropian (BE), gjëqë të gjithë këta tregues negativë, janë pengesa kryesore për përmbushjen e kushteve dhe të standardeve  për t’u integruar në BE.

Në të njëjtën gjendje katastrofike të papunësisë, të varfërisë, të ekzodit migrues, të pazhvillushmërisë, të mjerimit ekonomik dhe social,  të mirëqenies së përgjithshme, është edhe Kosova, tanimë, partnere e re  e BE-së në kuadrin e Marrëvesjes së Stabilizim  Asocimit, të nënshkruar  më Strasburg, më 27 tetor 2015.

Së fundi, konsiderojmë se, para se të arrihej kjo Marrëveshje  e Stabilizim Asocimit, e nënshkruar nga  Federica Mogherini dhe Isa Mustafa, duke qenë se Serbia prerazi nuk po e njeh Republikën e Kosovës, Bashkimi Evropian (EU), do të duhej t’i detyronte pesë shtetet anëtare të  saj: Rumaninë, Slovakinë, Greqinë, Spanjën dhe Qipron, që ta njihnin Republikën e Kosovës për shkak se Serbia po ushtron trysni të madhe ndërkombëtare, që Kosovën ta rikthejë nën sovranitetin e saj kolonial, duke e vënë kështu në pikëpyetje statusin politik të saj, edhe pse, deri tani e kanë njohur 109 shtete të bashkësisë ndërkombëtare (2008-2015).

Këtë e dëshmojnë edhe përpjekjet e fundit të diplomacisë dhe  të politikës  së Beogradit zyrtar që Kosova të mos anëtarësohej në INTERPOL dhe në UNESCO. Kjo politikë dhe diplomaci e gabuar e udhëheqjes së Serbisë, do të thotë jo vetëm mosnjohjen e Kosovës, por edhe pengimin e saj dhe të Shqipërisë drejt integrimit në BE.

Derisa Kosova të ketë probleme të pazgjidhura  territoriale dhe marrëdhënie të këqia  me Serbinë, integrimi i Kosovës dhe i Shqipërisë në BE, do të jetë  shumë i largët, pavarësisht nga përmbushja e kushteve dhe e standardeve të tjera, të parashikuara me Marrëveshjen e Stabilizim Asocimit të BE-së.

Fundja, me të gjitha përparësitë dhe me preferencat e saj pozitive për integrimin dhe bashkëpunim rajonal evropian, MSA-ja nuk është GARANCI, as FJALA E FUNDIT për  t’u integruar në BE, por vetëm një lehtësim dhe obligim për t’i plotësuar kushtet drejt synimit integrues evropian në Bruksel.

Loading...