Përsëri te varri i dëshmorit!

Dr. FATMIR HASANI

Sot, sërish është ditë e diel, por vetëm muaji ka ndërruar. Tani, jemi në nëntor të vitit të njëjtë. I njëjtë them sepse, në gusht të po këtij viti lash një amanet të pa përmbyllur TE VARRI I DËSHMORIT. E, siç e kemi ne zakon, amanetet nuk i lëmë, përderisa të kemi mundësi, ngase në rast ndarjeje nga jeta sytë do të na mbeteshin hapur, për pa e përmbushur deri në fund amanetin e dhënë.
Tashmë, para se të vazhdoj aty ku e kisha lënë në muajin gusht, do të doja t'i thosha nja dy-tri fjalë për një ngjarje që ndodhi, vetëm para ca ditësh, gjithsesi e rëndë. Në Kalanë legjendare të Sllupçanit, do të ndodhë për herë të parë demonstrimi i forcës policore maqedonase. Disa dhjetëra hermelinë dhe mjete të tjera të blinduara specialësh të sigurimit maqedonas (me targa BT, PP, SK, ST, SR etj.), do ta mbajnë fshatin për orë të tëra në shtetrrethim, duke frikësuar fëmijët dhe banorët e pafajshëm të fshatit dhe askund asnjë fjali e vetme nuk do të thuhet për këtë ngjarje. Gjithçka do të shkojë në veshë të shurdhër dhe pa asnjë reagim. Heshtën të gjithë, madje kësaj here edhe në mediume mungoi informacioni. Pse? Kjo pse e madhe ndoshta një ditë do të merr përgjigjen e saj, por deri më tani, një gjë e tillë ende nuk është bërë. Për habinë time, por edhe të secilit njohës të rrethanave të këtushme politike, do të ishte e pakuptimtë që në ditën që Maqedonia priste lajmin e mirë nga Parlamenti Evropian, mu nga pushtetbërësit të privohej nga e drejta për të qenë të lirë një pjesë e qytetarëve të saj. Këtu, do të burojë, në njëfarë mënyre edhe përgjigja. Në kohën kur Parlamenti Evropian votoi për të rekomanduar që të hiqen vizat për Maqedoninë, duke filluar nga muaji i ardhshëm, pra nga 19 dhjetori 2009 dhe jo nga 1 janari 2010, moment ky mjaft me rëndësi për qytetarët sllavë nga Ballkani Perëndimor, kur për ta fillon udhëtimi pa viza me rastin e festave të tyre sllavo-ortodokse, ndaj shqiptarëve u treguan dhëmbët e pushtetit maqedonas përmes policëve specialë me një arsenal të paparë armatimi. 
Tani, po dal tek amaneti im TE VARRI I DËSHMORIT. Dhe, edhe këtë herë Afrimi (Kalanica) legjendar, nuk i kishte harruar për asnjë çast pyetjet që mi kishte bërë dhe po priste nga unë lajmin, cilido qoftë ai, i mirë ose i keq. Për fatin e trishtë timin, lajme të mira nuk kisha marrë asnjë me vete, jo pse nuk doja, por nga shkaku te të tillë nuk kishte, ngase brenda këtyre katër muajve nuk kishte ndodhur asgjë e mirë për t'u lavdëruar.
Menjëherë ia priti: Ç'u bë me Lapidarin e Lavdisë së Dëshmorëve, në Sllupçan?  Tanimë, nuk mund t'u ikja përgjigjeve të drejtpërdrejta. -Jo, asgjë, ende mbetemi në pritje. - Edhe sa kohë duhet pritur, kur po ndahen miliona euro për "antikitetin e paqenë të dikujt", kurse nuk jepet as edhe një qindarkë e vetme për rezistencën heroike të Karadakut legjendar, i cili sot edhe më keq se dje po mbytet në terrin e pasluftës, pa drita!
"Po, me gjuhën ç'u bë?" Edhe për gjuhën, si edhe para kësaj vizite, pa u vërejtur ndonjë ndryshim. Në të vërtetë, nga atëherë kur isha e deri më sot ka vetëm një risi, kanë filluar nxënësit shqiptarë që klasë e parë ta mësojnë gjuhën maqedonase dhe "kjo nuk është ngarkesë" për fëmijët shqiptarë, por sikur të mësohej edhe gjuha shqipe nga klasa e parë nga nxënësit maqedonas, atëherë "kjo do të ishte ngarkesë", do të deklarojë në një rast ministri maqedonas i arsimit. - "E, Flamuri i kuq me shkabën dy krenare, pse s’valëvitet në tokat e shtrenjta të iliro-shqiptarëve të hapësirave tona?" - Edhe, këtu s'ka ndonjë të re. Mbetet ende vendimi i vjetër në fuqi, askush, asnjë lëvizje nuk e ka bërë. Jemi, mësuar që këtë flamur ta duam më shumë, kështu siç është i ndaluar. E qëndisim dhe e valëvitim vetë nëpër dasma dhe tubime të tjera. Dhe, përsëri të kërcënuar nga policia dhe gjykatat maqedonase. - "Edhe sa burgje të reja, do të hapen pas këtyre 170 shtretërve të sapo lëshuara në një krah të sapondërtuar të burgut të Idrizovës? Sopotasit janë ende aty, pra, nuk i lënë shtretërit të ftohen, sepse kështu dashka dikush, të vazhdojë ky kalvarë vuajtjesh e dhembjesh të njerëzve të pafajshëm, të atyre që e deshën lirinë e popullit të vet". - Për një moment këtu më ndërhyri Afrimi - "prit", më tha, "a të kujtohet kur ndodhi çarmatimi i UÇK-së, ku përveç çarmatimit na u kërkuan edhe rrobat (uniformat) e luftës së UÇK-së". - Po,  ia ktheva unë, më kujtohet, ishim në shtëpinë time, por me këtë rast e lutëm z. Piter Fajt, përfaqësuesin e NATO-s, që të paktën uniformën të na e linte si kujtim. Këtë kërkesë, aq sa ishim, të gjithë në një zë ia parashtruam. Edhe përkundër insistimeve të tij që ta dorëzojmë edhe uniformën, më në fund uniformat na mbeten si diçka që kanë domethënie për të kaluarën tonë.  Por, nga kjo distancë kohore dhe nga ajo që po ndodh çdo ditë, gjithnjë e më shumë, po më mbushet mendja se z. Fajt paska pasur të drejtë. Ja pse. Policia maqedonase duke e ditur se ne i ruajmë uniformat dhe albumet e fotografive të luftës, çdo ditë na bastisë, torturon e maltreton dhe ditë për ditë i mbushë burgjet me ish-pjesëtarë të UÇK-së. Por, kjo nuk ndodhë me maqedonasit, me ata që kanë maltretuar e maltretojnë shqiptarët edhe sot gjithë ditën. Madje, paramilitarët maqedonas që dogjën vendbanimet dhe lagjet shqiptare në Prilep, Manastir etj., pa u ndalur kurrë nga askush bëjnë jetën e tyre të lirë, në mos edhe më tepër gjenden diku edhe në listat e ndihmesës financiare nga shteti.
Po si iu duket kjo që për një maqedonas të gjykuar në gjykatën e krimeve të luftës në Hagë, të shpallur fajtor për krime ndaj shqiptarëve në luftën e vitit 2001, pushteti maqedonas ofron dhe organizon mbrojtje dhe përkujdesje të vazhdueshme edhe për familjen e tij. Pa reshtur i bëhen vizita në Sheveningen nga pushtetarë të ndryshëm maqedonas të nivelit më të lartë udhëheqës, kurse shqiptarët janë lënë në mëshirën e fatit, pa ndihmën e askujt. Të drejtat e tyre nëpërkëmben si para 2001-shit dhe askush nuk çan kokën për këtë nëpërkëmbje dhe padrejtësi të madhe ndaj shqiptarëve.
Pyetjet vijojnë nga Afrimi, pandërprerë, por nuk ka asnjë përgjigje që jep shpresë për një të nesërme më të mirë. Vjen edhe pyetja e radhës. "Edhe sa komandantë të 'krahut politik' të luftës sonë do të vazhdojnë t'u shmangen kërkesave të popullit?"  - Nuk shoh më komandant të "krahut politik". Tani, ata janë veshur me një grimcë pushteti politik dhe nuk duken askund. Edhe në rastin më të fundit të bastisjeve në Sllupçan heshtën të gjithë.
I nderuar Afrim më pyete se "edhe sa kohë do të zgjasë mashtrimi dhe gënjeshtrat për barazi të plotë të shqiptarëve dhe edhe sa kohë shqiptarët do të vazhdojnë të nëpërkëmben?". Kështu si po na ecin punët, kjo gjë do të vonojë. Në fund të fundit e kam një çikëz edhe rëndë të përgjigjem, ngase nuk varet nga unë, apo nga dëshira ime. Unë po shoh se punët nuk na bëjnë, sikur kanë filluar të luajnë me ne si macja me miun! Por, edhe një gjë dua të ta them se kjo nëpërkëmbje dhe gënjeshtra e sajuar për barazi të plotë, tani për tani është parullë e klasës sonë politike, që nuk banon në këtë vend.