Si u shfaqën qytetet si aktorë diplomatikë?

Safit Zeqiri

Viti 1648 shënoi rritjen e një monopoli të shteteve për zhvillimin e marrëdhënieve ndërkombëtare. Shekulli i 20-të bëri që qytetet të dalin si aktorë në fushën ndërkombëtare dhe bashkëpunimi i decentralizuar u rrit. Në fillim të këtij shekullit, pati raste të shkëmbimit kulturor që përfshinin shoqata dhe shkolla, si dhe rastet e bashkëpunimit ndërkufitar midis bashkive të qyteteve fqinjë në vende të ndryshme për përfitim reciprok.
Pas Luftës së Dytë Botërore, u zhvilluan projekte të binjakëzimit të qytetit për të nxitur paqen mes lindjes dhe perëndimit.
Qytetet binjake ose qytetet motra zakonisht kanë demografikë dhe madhësi të ngjashme, dhe arsyet për lidhjen e biznesit të tokave, industritë e ngjashme, komunitetet e gjera të gjerë, ose historinë e përbashkët. Për më tepër, u nisën programe ndihmë për të mbështetur qytetet në vendet afrikane të sapo-pavarura, siç është rasti i Marseillës, në Abidjan, të iniciuar në vitin 1958, i cili ofroi mbështetje për arsimin e lartë. Në vitin 1964, OKB-ja njeh binjakëzimin e qytetit si një mjet për marrëdhëniet ndërkombëtare dhe inkurajon UNESCO-n që të nxisë këtë praktikë. Qytetet gjithashtu janë përfshirë gjithnjë e më shumë në lobimin për tema si ndryshimi i klimës dhe lëvizshmëria e njerëzve.
Në fakt, Samiti i Tokës në Rio 1992 i sheh qeveritë lokale që marrin pjesë për herë të parë në një samit të OKB-së dhe e njeh rolin e tyre në planin e veprimit të mjedisit. Në 1996, konferenca e Kombeve të Bashkuara për Habitatin II përfshin qeveritë lokale në diskutimet dhe i njeh si partnerë thelbësorë për zbatimin e agjendës së habitatit. Dhe në vitin 2000, Habitat i OKB-së themelon Komitetin Këshillëdhënës të Kombeve të Bashkuara të Autoriteteve Lokale me qëllim të promovimit të dialogut të sistemit të OKB me autoritetet lokale. Në vitin 2016, në Konferencën e KB Habitat III, autoritetet lokale janë të përfshira në përcaktimin e agjendës së re urbane. Me kalimin e kohës, qytetet ndërhynë, gjithashtu në fusha të lidhura zakonisht me politikën shtetërore, të tilla si siguria dhe zhvillimi.

Kultura ka qenë gjithmonë qendrore dhe ndërveprimi midis qyteteve, duke u lejuar të rinjve të udhëtojnë dhe të përjetojnë kultura të ndryshme, duke krijuar shkëmbime, sport dhe shkolla. Praktikat kulturore mbeten modaliteti kryesor i shkëmbimit midis qyteteve. Qytetet kanë përdorur kulturën për të promovuar veten në një shkallë ndërkombëtare. Kjo logjikë, e referuar si marketing urban apo etiketim urban, është bërë popullor për qytetet që dëshirojnë të japin një imazh pozitiv të vetes. Strategji të tilla çojnë shumë qytete për të konkurruar për të organizuar ngjarje mega, si lojërat olimpike, me qëllim që të tërheqin vëmendjen e mediave.
Së fundi, qytetet sot bashkëpunojnë gjithnjë e më shumë për të shkëmbyer know-how dhe zhvillimin e politikave kulturore që mund të kontribuojnë në zhvillimin social, ekonomik dhe urban.

Loading...