Këto ditë të ftohta dimri, më saktë të shtunën mbrëma, në qytetin e Kumanovës ndodhi edhe një ngjarje e bukur kulturore. Ishte shfaqja teatrale “ Maksi dhe Kimi “ vepër dramatike nga autori kosovar Haqif Mulliqi, e realizuar nga regjisori kumanovar Nehat Memeti , në Produksion të Teatrit “Talia” – Kumanovë , Projekt i mbështetur finansiarisht nga Ministria e kulturës së Republikës së Maqedonisë.

Premiera e shfaqjes u mbajt në Teatrin e qytetit Të Kumanovës me datë 09.12.2017, ku ishin të pranishëm një numër i konsiderueshëm i dashamirëve të artit skenik. Regjisori Nehat Memeti, pas realizimit të suksesëshëm të komedisë me titull ”Kripë deti ‘’ të autorit bullgar Emill Bonev në Teatrin e Tetovës (e cila shfaqje në Festivalin e Teatrove shqiptare në Dibër mori çmimin: shfaqja më e mirë në Festival, kësaj radhe u përcaktua për tekstin “Maksi dhe Kimi“ të dramaturgut të shquar shqiptar Haqif Mulliqi.

Në veprën origjinale të Mulliqit, bëhet fjalë për dy personazhe specifike, Maksin dhe Kimin, përkatësisht për takimin e tyre pas 21 vjetësh, me ç’rast evokohen kujtimet e tyre ‘miqësore’nga e kaluara e dikurshme, ku Maksi i nxitur nga xhelozia ndaj Kimit, ia kishte vrarë atij të dashurën që e adhuronte fort.
Mirëpo, si kontarpunkt të kësaj storjeje, Regjisori Mehmeti bën një ndërhyrje kirurgjikale në kontekstin përmbajtësor të teksit, duke e brumosur veprën me nuance psikoanalitike, me ç’rast personazhin e Maksit e shndërron në një përsonazh të imagjinuar, që në fakt paraqet personifikim të brejtjes së ndërgjegjës së lënduar të Kimit.
Në këto situata të tensionuara psiko-morale, projektohet karakteri labil i Kimit, i cili është i gozhduar në kryqin e subkoshiencës dhe inferioritetit të qenies së tij të dashuruar marrëzisht në të dashurën e tij Mellani. Shikuar nga prizmi psikologjist i Regjisorit, Kimi vuan nga dukuria e Personalitetit të dyfishtë (Unit të ndarë!), që manifestohet me luftën e brendshme në mes të Egos dhe Alter egos së tij. Ndërkaq që e gjithë kjo përleshje brendapersonale si përfundim ka vdekjen e gjysmëqenies së Personalitetit të tij (Maksit!)

Gjatë kësaj stuhie të furishme emocionale, ku ndërgjegja njerëzore e nxjerr veten e saj para bangës akuzuese, Regjisori Nehat Mehmeti i fut në funksion dialektik disa kundërshti dhe kategori universale siç janë : dashuria vis a vis urrejtjes, e mira vis a vis të keqes, realja karshi fiktives, krimi përballë ndëshkimit, e bukura ndaj të shëmtuarës etj. Me anë të kësaj ndërhyrjeje dramaturgjike vepra në fjalë merr strukturën e një psikodrame të shkëlqyer, e cila transformohet në një substrat universal me efekt të heshtur katarsik! Në këtë mënyrë, momentet e lartëpërmendura, së bashku me situatat tundosëse të aktorëve, kontribuan që shfaqja në fjalë ta mbajë publikun non – stop në një tensioni dramatik, duke e bërë ate interesante deri në përfundim.

Regjisori, me një qasje vërtetë filozofike, e përfundon shfaqjen me një poentë post-strukturaliste , të ngjeshur me një fund të hapur, ku publikut i jepet liria për ta kanalizuar vet vijimin e ngjarjes dhe përfundimin e saj. Në këtë mënyrë, edhe spektatori në sale bëhej pjesë e strukturës aktoreske, pa qenë i vetëdijshëm për këtë.
Në këtë dramë, në rolin e Kimit ishte Ismail Kasumi, kurse në ate të Maksit Musa Isufi, të cilët treguan një interpretim solid e bindës, duke dëshmuar se me sukses i kanë realizuar kërkesat e Regjisorit dhe njëherit ish profesorit të tyre Nehat Mehmetit.

Përndryshe, Skenografia ishte e Edin Azizit, Kostumografia nga Bjondina Abduli, Muzika e Alisan Mehmeti-çuni, ndërkaq Graphics Design ebëri Argjent Mehmeti.
Për fund, le të shpresojmë që së shpejti të shohim edhe ndonjë çfaqje tjetër kulturore të këtij niveli.

Shkruar nga Prof. Dr. Sunaj Raimi, Sociolog kulture

Loading...